تبليغاتX
اندیشه و خیال

اندیشه و خیال


چند سروده از برتولت برشت
برگردان از نیما

 


نگرانی (۱)

روز دَم کرده است.
نگرانی ِ ملال‌آور
                      در سکوت
خانه‌ی خاموش را پر کرده است.
انگار که نیایشی
                       کورمال‌‌کورمال
از میانِ اتاق‌های نَم‌دار
                                می‌گذرد
و چیزی عظیم
                     آن‌جا
                          در برابر ِ در ایستاده است.

روز دَم کرده است. روز ِ گرگ و میش ناپدید می‌شود---
دو شمع ِ مرگْ
                    قرمز و بی‌صدا شعله می‌کشند

و پژواک ِ صدای اشک‌ها
به هق‌هق ِ گریستنْ
                             در هنگام ِ نیایش
                                                     ماننده است...
خاموش باشید ، نگرانی ِ برادر
                                          در سکوت
خانه‌ی خاموش را
                         پر کرده است.

***

بنّا‌های پیر این‌جا ایستادند (۲)

بنّاهای پیر این‌جا ایستادند
و به‌سوی دریا ‌نگریستند
و گفتند ، اکنون دیگر زمان ِ زیادی نمانده است
و آن‌گاه کارمان تمام است.

و حق با بنّاها بود ؛
زیرا که اکنون کارشان تمام است
و در جایی که آن‌ها ایستادند ،
اکنون برشت ایستاده
و به‌سوی دریا می‌نگرد.

***

گدا (۳)

گه‌گاه
زمانی که در شب‌های روشن
از میان ِ دهکده‌ای کوچک
آرام می‌گذرم
اندوهی غریب و داغ
از گلوی مستم فرومی‌رود

و به مادرم می‌اندیشم
به سیمای لطیفش چشم می‌دوزم
و می‌اندیشم که
                       شاید او
                                  در چنین شب‌هایی
همراه با نور ِ ماه
                        بارها گریسته باشد.
 

***

گربه موش را می‌گیرد (۴)

کار ِ موش تمام است.
سرنگون باد گربه!

موش چربی را می‌بلعد.
موش اکنون رفته است.
زنده باد گربه.

***

ضعف‌ها (۵)

تو نداشتی
من یکی داشتم:
دل‌باخته بودم


ــــــــــــــــــــــــ
۱  Sorge
۲  Hier standen die alten Mauren
۳  Der Bettler
۴  Die Katz fängt die Maus
۵  Schwächen

+  نیما | 85/06/11



سه شعر از اینگه‌بُرگ باخمان
برگردان از نیما 

 

بیگانگی (۱)

در میان ِ درختان نمی‌توانم هیچ درختی را ببینم.
شاخه‌ها برگی ندارند
                              تا از آن در برابر ِ باد
                                                         محافظت کنند.
میوه‌ها شیرینند ، اما تهی از عشق.
آن‌ها حتی گرسنگی را هم رفع نمی‌کنند.
مگر چه در پیش است؟
جنگل در برابر ِ چشمانم می‌گریزد ،
پرندگان دهانشان را در برابر ِ گوشم می‌بندند ،
دیگر هیچ چمنی برایم تختخواب نمی‌شود.
من سیرم از زمان و
                           همچنان گرسنه‌ی آن.
مگر چه در پیش است؟

شب‌ها و بر فراز ِ کوه‌ها
                                 آتش خواهد سوخت.
آیا باید که خود را باز کنم ، خود را دوباره به‌همه چیز نزدیک کنم؟

نمی‌توانم هیچ راهی را در میان ِ راه‌ها ببینم.

***

همه‌ی روزها (۲)

جنگ دیگر اعلام نمی‌شود ،
بلکه انجام می‌گیرد. بی‌شرمی
عادی شده است. قهرمان
از جنگ دور می‌ماند. آن‌که ضعیف‌تر است
به‌میان ِ خط ِ آتش رانده می‌شود.
بردباری اونیفُرم ِ روز است و
نشان ِ افتخار ،
                    ستاره‌ی محقر ِ امید
                                                بر روی قلب.

نشان ِ افتخار داده می‌شود ،
هنگامی که دیگر هیچ حادثه‌ای روی ندهد ،
هنگامی که طبل ِ آتش خاموش شود ،
هنگامی که دشمن نامریی شده باشد و
سایه‌ی تسلیحات ِ ابدی
                                 آسمان را بپوشاند.

نشان ِ افتخار داده می‌شود
به‌خاطر ِ فرار از پرچم‌ها ،
به‌خاطر ِ شهامت در برابر ِ دوست ،
به‌خاطر ِ افشای اسرار ِ ناشایست و
سَرپیچی از
                هر دستوری.

***

سایه‌ها گل‌های سرخ سایه‌ها (۳)

در زیر ِ آسمانی بیگانه
سایه‌ها گل‌های سرخ
سایه‌ها
بر روی زمینی بیگانه
در میان ِ گل‌‌های سرخ و سایه‌ها
درون ِ آبی بیگانه
سایه‌ی من.
                                                     
ـــــــــــــــــــــــــــ
۱  Entfremdung
۲  Alle Tage
۳  Schatten Rosen Schatten

 

+  نیما | 85/06/07



 

«زمزمه»

در شب ِ بی‌مهتاب
در شب ِ بی‌چراغ
شبی که در آن
                      گذرگاه‌ها
                                   از یاد رفته‌اند و
زمین شنل ِ سیاه به‌تن کرده است ؛
ما به‌جاودانگی ِ حضور ِ اهریمنان
پرده‌هامان را به‌هم می‌کشیم و
چشم‌هامان را می‌بندیم ،
در انتظار ِ صبح ِ روشن.

اما نمی‌دانیم که
                        چون خورشید بردَمَد ،
نور ِ حضورِ آنان
در چشمان ِ گشاده‌ی روز
چونان خواهد درخشید
که ما را
           جز
               سپردن ِ چشم‌هامان به‌خورشید و
تن‌هامان به‌زمین
                        گزیری نخواهد ماند.

 

+  نیما | 85/06/01