اندیشه و خیال

nimahp — Tue, 28 Apr 2009 12:26:33 GMT

دلم تا عشقباز آمد درو جز غم نمیبینم دلی بی‌غم کجا جویم که در عالم نمیبینم

دمی با همدمی خرم ز جانم بر نمیآید دمم با جان برآید چون که یک همدم نمیبینم

مرا رازیست اندر دل به خون دیده پرورده ولیکن با که گویم راز، چون محرم نمیبینم

قناعت میکنم با درد چون درمان نمییابم تحمل میکنم با زخم چون مرهم نمیبینم

خوشا و خرما آن دل که هست از عشق بیگانه که من تا آشنا گشتم دل خرم نمیبینم

نم ِ چشم آبروی من ببرد از بس که میگریم چرا گریم کز آن حاصل برون از نم نمیبینم؟

کنون دم درکش ای سعدی که کار از دست بیرون شد به امید دمی با دوست و آن دم هم نمیبینم

برگرفته از «کلیات سعدی (بوستان، غزلیات)»، بر اساس نسخه‌ی محمد‌علی فروغی

nimahp — Thu, 05 Feb 2009 18:53:33 GMT

در نا‌کجا سرگشتگان،

بی زمزمه ‌و بانگی

بی امیدِ تندبادی و خروشی.

سکوتِ زمان،

و جهانی که لب فروبسته بود.

دیری نپایید و

گام‌هایی سنگین

بر همه چیز لرزه ‌فکندند.

از دوردست‌ها

دیو ِ مرگ

چهره برگشود!

ترجمه‌ی داستان از آلمانی

nimahp — Tue, 09 Dec 2008 13:49:33 GMT

نویسنده: یولیا فرانک / برگردان از نیما

شیرینی حلزونی [۱]

چهارده‌سالم بود که تلفن زنگ زد. از یک سال پیش دیگر با مادر و خواهرهایم زندگی نمی‌کردم، بلکه همراهِ دوستانم در برلین اقامت داشتم. صدای ناآشنایی خودش را معرفی کرد. مردی نامش را گفت. به من گفت در برلین زندگی می‌کند، و پرسید آیا می‌خواهم با او آشنا شوم. تردید داشتم و کاملاً مطمئن نبودم. گرچه درباره‌ی اینگونه دیدارها زیاد شنیده بودم و آن را بارها برای خودم تصور کرده بودم، اما وقت دیدار که رسید، احساس ناخوشایندی به من دست داد. با هم قرار گذاشتیم. مرد کت و شلوار جین به تن داشت. من آرایش کرده بودم. مرا برد به کافه ریشتر [۲] در میدانِ هینده‌میث [۳] و بعد رفتیم سینما. فیلمی از رومر. مرد دوست‌داشتنی بود و خجالتی به‌نظر می‌رسید. مرا با خود به رستوران برد. آنجا مرا به دوستانش معرفی کرد. لبخندِ ملیح و طنزآلودی به آنها زد. حدس زدم که لبخند گویای چه بود. چندین بار اجازه یافتم او را در محل کارش ببینم. نویسنده‌ی فیلمنامه و کارگردان بود. از خودم می‌پرسیدم که آیا وقتی همدیگر را می‌بینیم به من پول می‌دهد. اما پولی به من نداد و من هم جرأت نکردم سؤال کنم. عیبی هم نداشت. من که زیاد نمی‌شناختمش، پس چه توقعی از او داشتم؟ تازه خودم هم می‌توانستم نیازهایم را تأمین کنم. به مدرسه می‌رفتم و نظافت می‌کردم و از بچه‌ها نگهداری می‌کردم. به‌زودی به آن سنی می‌رسیدم که بتوانم به‌عنوان پیشخدمت کار کنم. شاید هم روزی یک آدم درست‌ و ‌حسابی می‌شدم. دو سال گذشته بود. من و مرد هنوز با هم کمی بیگانه بودیم. به من گفت که بیمار است. مرگش یک سال به درازا کشید. می‌رفتم ملاقاتش به بیمارستان. پرسیدم که چه میل دارد. گفت از مرگ می‌ترسد و می‌خواهد هر چه زودتر کار را به آخر برساند. پرسید آیا می‌توانم برایش مرفین تهیه کنم. یادم افتاد چند تا دوست دارم که مخدر مصرف می‌کنند. اما هیچ‌کدامشان مرفین را نمی‌شناخت. همچنین مطمئن نبودم آیا مسئولین ِ بیمارستان می‌خواستند به این موضوع پی ببرند که مرفین از کجا آمده. خواهشش را فراموش کردم. گاهی برایش گل می‌آوردم. سراغ مرفین را می‌گرفت، و من می‌پرسیدم آیا شیرینی میل دارد. هر چه باشد می‌دانستم که چقدر از خوردنِ کیک لذت می‌برد. گفت الآن چیزهای ساده برایش دوست‌داشتنی‌ترند – فقط شیرینی حلزونی می‌خواست، و نه چیز دیگری. رفتم خانه و برایش شیرینی حلزونی پختم. دو تا سینی ِ پُر. وقتی آنها را به بیمارستان بردم، هنوز گرم بودند. گفت دلش می‌خواست با من زندگی کند، حداقل دوست داشت امتحان کند. همیشه فکر می‌کرد که هنوز فرصت دارد. یک روزی – ولی الآن دیگر دیر شده. مدت کوتاهی بعد از هفدهمین سالروز تولدم درگذشت. خواهر کوچکم آمد برلین و با هم رفتیم به خاکسپاری. مادرم نیامد. تصور می‌کنم با کس دیگری مشغول بود. علاوه بر این پدرم را خوب نشناخت و دوستش نداشت.

-------------

۱ Streuselschnecke

۲ Richter نام قهوه‌خانه – م.

۳ Hindemithplatz

ترجمه‌ی شعر از آلمانی

nimahp — Fri, 21 Nov 2008 16:07:33 GMT

برگردان از نیما

سروده‌ای از گئورگ بریتینگ

بی‌قراری 1

بارها و بارها

می‌شکفند باغ‌ها،

می‌خوانند پرندگان

هر سال نغمه‌هاشان را.

و ستارگان در آسمان

سفید و باشکوه،

و دوردست

همچو طلا

با عظمت پدیدار می‌شود.

گر نمی‌بود ماهِ زرین

بر فراز باغ ِ پرندگانت،

بر فراز خانه‌ی خاموشت،

انتظار ِ طولانی را

نمی‌آوردی تاب.

***

سروده‌ای از تئودور شتورم

عشق 2

عشق،

چه مه دلپذیری،

لیک اندر زندگی ِ زناشویی،

هنر آنجا نهفته است.

***

سروده‌ای ‌از برتولت برشت

گورنوشته 3

از ببرها گریختم

به ساس‌ها غذا دادم

میان‌مایگی‌ها

مرا بلعیدند.

---------------

1 Unruhe

2 Die Liebe

3 Epitaph

ترجمه‌ی داستان از آلمانی

nimahp — Tue, 11 Nov 2008 10:38:33 GMT

نویسنده: پتر بیکسل / برگردان از نیما

جعبه‌های موسیقی*

زن یک‌بار گفت: «من یک پیانو می‌خواهم»، و مرد می‌دانست که به زودی هیولای سیاهی در اتاق قرار خواهد گرفت. مرد گفت: «نه، من پیانو نمی‌خرم.» زن گریست. مرد گفت: « من پیانو نمی‌خواهم»، و رفت به سراغ جعبه‌های موسیقی‌اش. آن‌ها در کِشوهای مخفی میز تحریرش پنهان شده بودند. هیچ‌کس از این موضوع خبر نداشت. هیچ‌کس نمی‌دانست که مرد همیشه یکی از آن‌ها را همراهِ خود داشت، همان که از چوب تیره با تراشه‌های سنگِ سفید مرغوبی ساخته شده بود. هیچ‌کس صدای آن را نمی‌شنید. جعبه‌های موسیقی آرامند، و مرد هر گاه اُرگِ بزرگِ بازار مکاره را می‌نواخت، آن را با پارچه می‌پوشاند. اُرگ در زیرزمین قرار داشت. زن می‌خواست یک پیانو داشته باشد و مرد یک پیانو خرید. مرد می‌توانست برای زن یک اُرگِ بازار مکاره بخرد، ولی با این کار خودش را لو می‌داد، زن می‌گریست و دیگر هیچ‌گاه به مرد سلام نمی‌کرد و نیمه‌شب‌ها بیدار می‌شد و ساعت زنگ‌دار مرد را خراب می‌کرد تا او را عصبانی کند. زن حتماً کشوهای مخفی را می‌شکست و باز می‌کرد. زن در مدرسه یاد گرفته بود که جعبه‌های موسیقی بی‌ارزشند. به او گفته بودند که انگلیسی‌ها خریدارانِ جعبه‌های موسیقی هستند. از وقتی این موضوع در مدرسه فرا گرفته می‌شود، مرد یک کشوی مخفی بر ضدِ هر چیزی که در مدرسه آموخته می‌شود مهیا کرد. زن که اکنون داشت پیانو می‌نواخت، گفت: «می‌دانم از موسیقی خوشت می‌آید.» و مرد به نواختن زن گوش داد و با خود فکر کرد که چه مغایرتی میان جعبه‌ی موسیقی و پیانو وجود دارد. مرد می‌بایست بگوید: «نمی‌خواهم تو پیانو بزنی»، و ترسید که ممکن است جعبه‌های موسیقی‌اش را از یاد ببرد، ممکن است کلید میز تحریرش را گم کند، ممکن است یک نفر کشوهای مخفی‌اش را بشکند و باز کند. شاید می‌بایست درین باره با زن صحبت کند، ولی زن او را به سرعت می‌فهمید و می‌گفت که از علاقه‌ی مرد به موسیقی آگاه است. و جرأت مرد برای نواختن جعبه‌های موسیقی‌اش همواره کمتر می‌شد، در اتاق می‌نشست، به نواختن زن گوش می‌داد، پیانو و انگشتان تازه‌کار ِ زن را می‌نگریست، و زن شامگاهان او را در آغوش می‌گرفت و می‌گفت: «می‌دانم از موسیقی خوشت می‌آید.»

---------------
* Musikdosen

ترجمه‌ از آلمانی

nimahp — Wed, 08 Oct 2008 16:04:33 GMT

داستانی از گئورگ بریتینگ / برگردان از نیما

بچه *

وقتی هِرمینه احساس کرد که مادر شده، زیاد تعجب نکرد. به دلیل ِ نامعلومی از همان آغاز طبیعی به نظر می‌رسید که چنین اتفاقی خواهد افتاد. در عین حال برایش کاملاً روشن بود که آنچه را انتظار می‌کشد اجازه ندارد هیچگاه اتفاق بیفتد. در زندگی‌اش جایی برای این بچه وجود نداشت. رابطه با پدرش را هنگامی که او را همراهِ بهترین دوستش در موقعیتِ مشخصی دیده بود، قطع کرد. از [شغل] ِ فروشندگی تنها آن‌قدر عایدش می‌شد که بتواند با قناعت امرار معاش کند. بچه برایش باری می‌بود که بر دوشش سنگینی می‌کرد. حرفِ مردم به سوزنی می‌مانست که بر تنش فرومی‌رفت و شکنجه‌اش می‌داد. پیشداوریِ جهان رسوایش می‌کرد. زن می‌خواست ازدواج کند. دوست داشت ازدواج کند. شاید بعدها با یک نفر. نمی‌خواست برای همیشه فروشنده‌ی جوراب بماند. بخت داشتن ِ یک زندگی ِ زناشویی ِ پایدار می‌بایست دست‌یافتنی باشد. اما فقط بدونِ بچه. چنین بود که شروع کرد به فراهم‌آوردنِ مقدمات کار. مسئول فروشگاه با دادن چهارده روز مرخصی به او موافقت کرد. نزدِ زنِ باتجربه‌ای پناه یافت و عمل جراحی را با دردِ اندکی از سر گذراند. احساس ِ گناه به سراغش نمی‌آمد. اثری از عذابِ وجدان نبود. فقط احساس ِ سبکی زیاد و بی‌نظیری می‌کرد. وقتی دستانِ جستجوگرش را بر روی خمیدگی ِ لطیفِ بدنش می‌‌کشید و روی کپل‌هایش خم می‌شد و همراهِ مفصل‌های متحرک بالا و پایین می‌شد، از شادیِ کودکانه‌ی بازیابی ِ فراغتِ بدن لبریز می‌شد.
چندی نگذشت که همان دوشیزه‌ای را ملاقات کرد که باعث خیانتِ معشوقش شده بود. زن هیچ‌گونه کینه‌ای از دوستش به دل نداشت، بدونِ خجالت با او صحبت کرد و با اعترافی مواجه شد که به اصابت ضربه‌ای بر سینه‌اش شبیه بود. نخ ِ چیزها که همین حالا آن را با دستِ محکمش پاره کرده بود، داشت دور همان قرقره کشیده می‌شد. از سنگینی ِ ناگزیر ِ سرنوشتی که آن را همچون گوی سنگینی از خود به سوی دیگری غلتانده بود به وحشت افتاد. راهِ گریز مسدود شده بود، زیرا هرمینه آن را با فرارش غیر قابل عبور کرده بود. برای او (دوستِ هرمینه) از خود گذشتگی باقی ماند و آن‌ها از آن دوری گزیدند.
هرمینه ماه‌های بعد را با انس و نزدیکی ِ بیشتری نسبت به تغییراتی که در بدنِ غریبه اتفاق می‌افتادند سپری کرد. او نیز بار ِ بدنِ سنگین، غلیانِ ناآرام خون و موهبت دردآور ِ رشد با حسی قوی را احساس می‌کرد و آن‌ها را تا حدی فرومی‌نشاند. وقتی مادر هنگام زایمان درگذشت، فرزندش را چونان هدیه‌ای که اول نمی‌خواهندش اما بعدتر از داشتنش عمیقاً شاد می‌شوند، نزد خود آورد.

---------------
* Das Kind

ترجمه از آلمانی

nimahp — Fri, 12 Sep 2008 13:26:33 GMT

داستانی از پتر بیکسل / برگردان از نیما

شیرها*

پدربزرگ هم می‌خواست مربی ِ حیوانات وحشی شود تا بتواند کسانی را که به او اعتماد نداشتند، عصبانی کند. می‌خواست همه را عصبانی کند. او هیچگاه درین باره صحبت نمی‌کرد. کنار برکه‌ی کوچک ِ مرغابی‌ها اقامت داشت، و اکنون مُرده است. او خیلی زیاد می‌نوشید.
مرد باید یک ‌بار در زندگی‌اش متوجه شده باشد که مربی ِ حیوانات وحشی نخواهد شد. از آن به بعد فهمید که ورود به سیرک خیلی گران است.
مرد با دوشیزه‌ی زیبایی ازدواج کرد و در یک تقویم چیزهایی را درباره‌ی وضعیت هوا، درجه‌ی حرارت و شدت باد یادداشت کرد. پس از مرگش پول‌های او تقسیم شدند. اکنون همه یک تکه پدربزرگ دارند.
به تازگی یکی از خوانندگانِ روزنامه از هیأت تحریریه پرسیده که آیا امکان دارد در ۴۳ سالگی و بدون شناختِ مقدماتی نواختن فلوت را فراگرفت. به او پاسخ دادند که اتفاقاً یکی را می‌شناسند. این شخص در ۶۴ سالگی نوازندگی را یاد گرفته است، البته با پشتکار، عشق، شکیبایی.
او وقتی مُرد، دیگر ارزشی نداشت. کوچک‌تر شد، غرورش را از دست داد، فهمش کمتر و کمتر شد، نیروی نگه‌داشتن لیوانِ آب را از دست داد، توانِ بستن بند کفش را نداشت، و وقتی مُرد، دیگر ارزشی نداشت. او مُرده شده بود.
مرد هنگام پیری در مراسم‌های تدفین ِ زیادی شرکت ‌کرد. با تأثر در گوشه‌ای روی نیمکتِ کلیسا می‌نشست و کلاهش را در دستش می‌چرخاند.
خوابش نامنظم بود. زیاد می‌خوابید، و همه جا خیلی زود خوابش می‌برد، و پس از مدتِ کوتاهی از خواب می‌پرید. شیرها از درونِ رویاهایش محو شده بودند و به همراهشان خودِ رویاها نیز رفته بودند. زیبایی ِ دوشیزگان را دیگر درک نمی‌کرد، و به پیشخدمت بیش از حد انعام می‌‌داد.
اکنون پول‌هایش تقسیم شده‌اند. نوه‌ها شیرها را با خود بردند و آن‌ها را با دقت زیر تختخواب‌هایشان پنهان کردند. این هم برای مرد خوب بود و هم برای ما.
هرگز از پدربزرگ سؤال نمی‌شد، او عاقل نشده بود، اما پیر شده بود. این خیلی مهم است که انسان پیر شود. این که باید شیرها را ترک کرد، دردناک است. شیرها آهسته رفته بودند. پدربزرگ متوجه آن‌ها نشد. او مُرده، چون خیلی زیاد می‌نوشید.

--------------
* Die Löwen

ترجمه از آلمانی

nimahp — Mon, 01 Sep 2008 16:13:33 GMT

چند سروده از گئورگ بریتینگ
برگردان از نیما

مرگ و بیمار

«دوش بغایت خوب خوابیدم.»
به چه می‌گویی خوب؟ «اینک: دل‌انگیز، ژرف و استوار،
آنگونه که پرنده در آشیانه‌اش می‌خوابد
آنگونه که کودکی در مأمن ِ مادر
بی‌خیال در گهواره‌ای نرم می‌آرمد،
آنگونه که مُشتان ِ گره‌کرده بر چهره فرومی‌روند.»
خوابت چنین بود؟ «آری، چنین! ضیافت بود این!
بسیار زیبا بود! هنوز در خونِ خویش احساسش می‌کنم!»

و تا چه هنگام خوابت به درازا کشید؟
«اینک، سراسر شب!»
تنها این چند ساعت! این که زیاد نیست!
و تو بسی ارزشمندش می‌نمایانی؟
اینسان اندک و اینچنین شکرگزار؟
این را همچو ستایشی می‌پذیرم
پیشکش به من برای آینده!
به‌اندرون آی! اینجا خانه‌ی من است!

***

نور شمع

میان ِ باغ،
در نیمه‌شبِ سیاه،
زیر ِ ستارگان،
آنگاه که بوته به ‌لرزه می‌افتد –
برافروز شمع را!

پرپرزنان می‌گذرد خفاش
و پروانه‌ی آبی،
و خارپشت،
سرشار از خار،
راهِ خود را دارد اندر پیش،
و غوکِ زرین‌چشم.

شب است این تنها
برادر ِ سیاهِ روز
و تا آن زمان که روز
دیگر بار بَرَت پرتو افکند –
می‌سوزد همچنان این آتش ِ شمع.

تهی کن پیاله‌ی می را!
بنگر رُخ ِ زرین ِ شعله را!
نمی‌دانی؟
هیچ تصویری فریب نیست.

بشنو این سخن از نور ِ شمع:
زیر ِ گردش ِ ستارگان –
پرواز ِ پروانه، پرواز ِ عقاب،
کوتاه یا بلند:
کافی‌ست.

***

دریاچه

دریاچه دَم‌می‌زند آرام،
با چهره‌ای کودکانه، معصوم، درخشان.
اما تو می‌دانی که در آن اعماق
چه چیز لانه دارد:
ماهیانِ سیاه، گربه‌ماهی
و ماهی ِ بزرگ و درنده اردک‌ماهی.

حبابِ نقره‌ای گه‌گاه
از درونِ آب می‌رود به‌هوا،
نی‌زار در خلیج
گه‌گاه آوازخوان می‌خورد تکان:
اردک‌ماهی ِ درنده آیا اکنون
بی‌رحم و پُرشتاب
در ژرف‌ترین ِ اعماق
سرگرم ِ شکار است؟

***

همچو برف سپید است شراب!
همچو خون سرخ است شراب!
بنوشید! بنوشید! و مترسید!
بر گونه‌ی یکی کودک
می‌توانید دو رنگ را ببینید
که در صلح کنار ِ هم ایستاده‌اند!

********

دریاچه، هِپْوُرث: شام‌گاه، گوزنی در حال نوشیدن آب (۱۸۲۹)
ویلیام ترنر

ترجمه‌ی داستان از آلمانی

nimahp — Fri, 22 Aug 2008 14:13:33 GMT

نویسنده: گئورگ بریتینگ / برگردان از نیما

گِئورگ بریتینگ 1، شاعر و نویسنده‌ی آلمانی در سال ۱۸۹۱ در شهر رگِنسبورگ به دنیا آمد. از سال ۱۹۱۱ سرودنِ شعر و نوشتن پاورقی‌های ادبی را آغاز کرد. داوطلبانه در جنگ جهانی اول شرکت کرد و زخمی شد. پس از جنگ به‌همراهِ یوزف آخمان مجله‌ای درباره‌ی شعر و طراحی انتشار داد. در سال ۱۹۳۲ تنها رُمانش را با نام ِ سرگذشتِ مردِ چاقی که نامش هملت بود انتشار داد. در آلمانِ نازی یادداشت‌هایش را در مجله‌ی ادبی قلمرو درونی منتشر کرد. از سال ۱۹۵۱ ساکن شهر مونیخ شد و همانجا در سال ۱۹۶۴ چشم از جهان فروبست. بریتینگ در آفرینش هنری از اکسپرسیونیسم عصر خود تأثیر گرفته. گاهی نیز آثارش را به رئالیسم جادویی نسبت داده‌اند.

***

برادرکُشی در آبراهِ قدیمی 2

این‌ها برکه‌های سیاه و سبزی هستند پوشیده‌شده از چراگاه‌ها و وزوز ِ سنجاقک‌ها، بدین معنا که: هم برکه‌ و آبگیرهای کوچک، و هم آبگیرهای بزرگ را می‌بایست تماشا کرد. و البته این فقط آبِ دانوب است که توسطِ سد‌های سنگی از رودخانه‌ی بزرگ و سبز جدا شده، و ساکنین ِ منطقه نام ِ آبراهِ قدیمی را رویش گذاشته‌اند. در آبراهِ قدیمی ماهیانِ زیادی وجود دارند. ماهی ِ خاردار در اینجا شاه‌ماهی است، حیوانی درنده‌با باله‌ی پُشتی ِ تیز و بُرنده، با چشمانی شرور، دهانی حریص، و بدنی به‌رنگِ سیاه و سبز، همچون آبی که در آن شکار می‌کند. و چقدر اینجا در تابستان گرم است! چراگاه‌ها بادی را که همیشه بر فراز ِ رودخانه می‌وزد در خود فرومی‌بَرَند. و از درونِ گِل‌و‌لای بویی شبیه گندیدگی و مدفوع و مرگ به‌مشام می‌رسد. برای بازیِ پسربچه‌ها جایی بهتر از این منطقه‌ی سبز، که رو به زردی گذاشته، یافت نمی‌شود. و آنچه را اکنون شرح می‌دهم، در همینجا اتفاق افتاد.
سه پسربچه، یازده‌ساله، دوازده‌ساله، سیزده‌ساله، اهل ِ‌ هوف‌برگ3، پیشترها در یکایکِ روزهای ماهِ اوت می‌رفتند روی سدهای سنگی ِ داغ، پایین ِ چراگاه‌ها چمباتمه می‌زدند، سرخ‌پوستانی می‌شدند در میانِ جنگل و انبوهی از ریشه‌ها، تمشک‌های سیاه و رسیده‌ای را که توسطِ تیغ‌هایشان محافظت می‌شدند، می‌چیدند، چهره‌‌هایشان می‌درخشیدند، دزدانه از میانِ علفزاری که قد کشیده بود، می‌گذشتند، برای خودشان ساقه‌ می‌چیدند، با هم دعوا می‌کردند، و شاید هم یک‌بار خراش ِ عمیقی بر چهره‌ی کوچکترین برادر، پسرک یازده‌ساله، انداختند، به‌طوری که چهره‌اش همچون نقابِ یک آدم‌خوار سرخ شد، فریادزنان و مانندِ گوزن‌ها از میانِ بوته‌زار و گودال به‌سوی دانوبِ پهن و روان دویدند، سَر ِ خونین را شستند، و سپس زخمْ زیر ِ مو‌ها پنهان شد، و آن‌ها همان‌وقت دوباره با هم آشتی کردند. طبعاً پدر و مادر اجازه نداشتند از چنین شوخی‌های بدی آگاه شوند، و هر سه‌ خندیدند و مانندِ همیشه این قرار را گذاشتند: «ولی تو خونه راجع به این چیزی نمی‌گیم!»
آبراه‌های قدیمی ساعت‌ها در امتدادِ دانوب جریان دارند. یک‌بار در گردشی هر سه پسربچه به اعماقِ جنگل ِ سبز وارد شدند، تاکنون این‌قدر جلو نرفته بودند، و به آبگیری رسیدند بزرگ‌تر از تمامی ِ آبگیرهایی که تا به‌حال دیده بودند. سطح ِ آب سیاه بود و کنار ساحل یک قایق ِ ماهی‌گیری بسته شده بود. تیرکی که زنجیر به آن وصل بود از درونِ زمین ِ گل‌آلود بیرون کشیدند، زنجیر و تیرک را داخل قایق انداختند، سوار قایق شدند، پارویی نیز آنجا قرار داشت، پاروزنان به وسطِ آبگیر رفتند. آن‌ها اکنون دزدانِ دریایی بودند و در عالم رؤیا سیر می‌کردند و نقشه‌های شیطانی می‌کشیدند. خورشید بر سَرهای برهنه‌ی‌شان می‌تابید، قایق بدونِ حرکت روی آب قرار داشت، علفزار در آنسوی ساحل بی‌حرکت بود، پشه‌ها آهسته و وزوزکنان از میانِ هوای دَم‌کرده پرواز می‌کردند، اما پسربچه‌های مقاوم گزش ِ خون‌آشام‌های کوچک را دیگر احساس نمی‌کردند.
پسرکِ سیزده‌ساله شروع کرد به تکان‌دادنِ آهسته‌ی قایق. دو پسر دیگر نیز همزمان خودشان را تکان دادند، بالا و پایین، حلقه‌های آب به‌راه افتادند، موج‌ها با سرو‌صدا به ساحل برخورد کردند، ساقه‌ها تکان خوردند و لرزیدند. پسرها محکم‌تر بالا و پایین پریدند، به‌طوری که لبه‌‌ی قایق تا سطح آب خم شد و آبِ ناآرام به درونِ قایق ریخت. کوچک‌ترین پسربچه، پسر یازده‌ساله، یک پایش را روی لبه‌ی قایق گذاشت و با فریادی از سر شوق به بالا و پایین پریدنش ادامه داد. اینجا بود که بزرگ‌ترینشان به پسرکِ دوازده‌ساله علامت داد تا خُردسال‌ترین پسر را بترساند، و ناگهان هر دو پریدند به آن سمتی از قایق که او آنجا ایستاده بود، و قایق بیشتر خم شد، و سپس خُردسال‌ترین پسربچه درونِ آب بود و فریاد ‌می‌زد، و در آب فرورفت و از پایین به قایق کوبید، و دیگر فریاد نزد و دیگر سرو‌صدا نکرد، و نیز دیگر هیچ‌گاه زیر ِ قایق پیدایش نشد. دو برادر خاموش و رنگ‌پریده در زلِ آفتاب روی دسته‌ی پارو نشستند، یک ماهی تکان خورد و از آب بیرون پرید. حلقه‌های آب ناپدید شدند، ساقه‌‌ها دوباره از حرکت بازایستادند، پشه‌ها شرورانه وزوز کردند و نیش زدند. برادرها پاروزنان قایق را به ساحل بردند، تیرک و زنجیر ِ دورش را داخل ِ گل‌و‌لای فروکردند، از قایق پیاده شدند، از روی سدِ سنگی ِ دراز به‌سوی شهر رفتند، جرأت نداشتند به هم نگاه کنند، پشتِ سر ِ هم می‌دویدند، به چراگاه‌هایی که با ‌صورتشان برخورد می‌کردند توجه ‌نمی‌کردند، به‌خارهای بوته‌‌های تمشکی که خودشان را به آن‌دو می‌چسباندند توجه نمی‌کردند، پاهایشان به ریشه‌های دراز گیر می‌کردند، آن‌دو می‌دویدند، می‌دویدند، می‌دویدند.
آبراه‌های قدیمی همانجا ماندند، دانوبِ سبزْ پهن و آرام آمد و به‌سوی شهر جاری شد. آن‌دو نخستین خانه‌ها را دیدند، کلیسا را دیدند، سقفِ خانه‌ی پدری را دیدند. ایستادند، عرق از سر و رویشان می‌ریخت، آشفته بودند و می‌لرزیدند، پسربچه‌ها، قاتل‌ها، و سپس پسر ِ بزرگ‌تر همان چیزی را گفت که همیشه بعد از یک شوخی می‌گفت: «ولی تو خونه راجع به این چیزی نمی‌گیم!» آن یکی سرش را به نشانه‌ی تأیید تکان داد و از امیدِ آتشین لبریز شد، و آن‌ها در حالی که مصمم بودند تا ابد سکوت کنند، به‌سوی در ِ خانه ‌رفتند، همان دری که آن‌ها را چونان حلقه‌ی مویی در خود فرو‌بُرد.

--------------------
1 Georg Britting
Brudermord im Altwasser 2
3 نام قلعه‌ای بر روی تپه در شهر بَد‌آیبلینگ – م.

ترجمه از آلمانی

nimahp — Thu, 31 Jul 2008 17:18:33 GMT

چند داستانک از پتر بیکسل

برگردان از نیما

یک داستانِ بلند

فقرا گاهی به دلیل ِ طلاق‌هایشان می‌افتند به‌ زندان، زیرا نفقه‌‌‌هایی را که می‌بایست پرداخت کنند – به‌درستی و منصفانه – هنگفت است، و متناسب با درآمدِ آن‌ها نیست. در حالی که نفقه‌های ثروتمندان این‌طور نیست، و آن‌ها نه تنها توانایی ِ پرداختِ نفقه‌هایشان را دارند، بلکه از عهده‌ی چیزهای دیگری نیز برمی‌آیند – همسر ِ دوم، اتومبیل دوم، خانه‌ی دوم.

بعد هم می‌توان پروازکردن را یاد گرفت و یک هوایپما خرید. بعد هم می‌توان با آن پرواز کرد. سپس لازم است هواپیما مسافرینی داشته باشد. آن‌ها خوشحالند که می‌توانند یک‌بار پرواز کنند.

درین منطقه ثروتمندانِ زیادی وجود دارند که صاحبِ هواپیما هستند، و بدین ترتیب هر فقیری بالاخره این فرصت را می‌یابد که بتواند همراهِ یک ثروتمند پرواز کند، و کسانی که برای نخستین بار پرواز می‌کنند، نفس ِ عمیق می‌کشند، صندلی‌شان را محکم می‌گیرند، با احتیاط پایین را نگاه می‌کنند، کم‌کم‌ به وجد می‌آیند و خوشحال می‌شوند – و اتفاقاً این عده در منطقه‌ی ما کمتر شده‌اند، در حالی که صاحبانِ هواپیماها دیگر چندان اندک نیستند.

هر کسی که ثروتمند می‌شود، خیلی دیر به آن ثروت دست می‌یابد.

این مقدمه‌ی بلندی‌ست بر داستانِ فرانتس آلبرت اِبه‌نوتِرس، و همینجا نیز به پایان رسید.

***

عدالت

مردِ مستی که روی نیمکتِ پارک نشسته بود – بامداد خیلی گرم بود – گفت: «او را به خاطر می‌آوری»، مرد اسمی گفت، «همان که ۲۵ سالِ پیش همسرش را با ضربه‌ی تبر کشت؟»

من گفتم: «نه».

مرد گفت: «کار ِ من بود.» مرد گفت: « ۲۵ سالِ پیش بود. یادت می‌آید؟»

در بعدازظهر – هوا گرم بود – این فکر عذابم می‌داد که ممکن است به‌درستی متوجه منظورش نشده باشم.

***

زمان

از مردِ محکوم به حبس ِ ابد پرسیده می‌شود که آن را چگونه تحمل می‌کند، یا تمام ِ این سال‌ها در زندان چه‌کار می‌کند، پاسخ می‌دهد: «می‌دانی، همیشه به خودم می‌گویم، زمانی را که اینجا می‌گذرانم، می‌بایست بیرون هم بگذرانم.»

***

خاطره

مرد پشتِ آبجویش، که مدتِ زیادی پشتِ آن نشسته بود، صاف می‌نشیند، و می‌گوید: «ناتالی، این نام ِ زنی بود که دوستش داشتم.»

***

یک زن

نورای سه‌ساله به چیزی نگاه کرد، یعنی به همان حرکتِ سر، که با آن زنی موهایش را از روی چهره کنار ‌زند.

اکنون او نیز این کار را انجام می‌دهد – در سراسر زندگی‌اش – و او نیز یک زن است.

***

زنده‌ماندن

مردِ هشتاد‌ساله به مناسبتِ سالروز تولدش و هنگامی که به‌خاطر حافظه‌ی قوی‌اش تحسین شد، گفت: «بله، البته». مرد گفت: «بله، البته. اما این احساس ِ مداوم که چیزی را فراموش کرده‌ام.»

او در بیست‌و‌دو‌سالگی تصمیم داشت خودش را بکشد.

***

غیاب

یک نفر تعریف می‌کند که چطور می‌خواستند تیربارانش کنند، چطور دست و پایش را بسته بودند، چطور لوله‌ی تپانچه را روی گیجگاه گذاشته و فریاد می‌زدند.

او زنده است، و تعریف می‌کند.

ما نیز زنده‌ایم و گوش می‌دهیم.